dg aardenburg > bezinning

Bezinning

 
 

AAN DE BOORDEN VAN HET MEER VAN TIBERIAS

Terwijl ik dit schrijf zit ik aan de oever van het meer van Tiberias. De zon schijnt glinsterend op het water. In de verte komt een bootje aan. Misschien dat Rabbi Jezus erin zit met zijn leerlingen? Achter mij staat een kerk die gebouwd is over een mozaïekvloer heen, van een kerk uit de vierde eeuw. Het christendom was toen net staatsgodsdienst geworden en voor het eerst kwamen groepen pelgrims naar het land waar Jezus geleefd had. Men bouwde de eerste kerken. Deze kerkvloer uit die tijd laat de afbeelding zien van de broden en de vissen.

Deze morgen zijn we aangeschoven bij het ochtendgebed van de monniken die de kerk beheren. Met zo'n 12 mensen zaten we rond het vloermozaïek en deelden brood en wijn. Het mozaïek laat twee vissen en vier broden zien, in plaats van vijf broden zoals in het evangelieverhaal.

Net zoals in de tijd van Jezus, zo ook bij de eerste joodse christenen die hier al samenkwamen en bij de christenen in de vierde eeuw, zo is ook Christus als het vijfde brood in ons midden.

Later bekijken we in Kapernaüm opgravingen van huizen waar de eerste joodse christenen bij elkaar kwamen. Zo te zien konden er niet meer dan 20 mensen in. Zo herkenbaar voor ons nu, tweeduizend jaar later: met een kleine groep samenkomen! Op deze plek lopen de eeuwen door elkaar en leven we nu nog vanuit diezelfde inspiratie: deel maar, zelfs van het weinige wat je hebt.

Door de aanwezigheid van Christus is het altijd genoeg om van te leven.

Leuny de Kam.



OVERDENKING

Tijdens onze vakantie in Griekenland en Bulgarije volgde ik het Nederlandse nieuws op enige afstand. Maar toen ik thuis kwam werd ik onaangenaam getroffen door de harde toon van het debat in de Nederlandse kranten. Een minister van buitenlandse zaken die zegt:

"Noem mij een voorbeeld van een multi-etnische of multiculturele samenleving, waar de oorspronkelijke bevolking nog woont (....) en waar een vreedzaam samenlevingsverband is."

En een politicus die in naam van de vrijheid van meningsuiting een Mohammed cartoonwedstrijd uitschrijft en wil exposeren in de Tweede Kamer. De minister bood zijn excuses al aan en de cartoonwedstrijd is afgelast, maar toch hebben heel veel harde woorden weer geklonken.

En waarom? De waarheid moet gezegd kunnen worden zal menige angstige medelander zeggen. Toch spreekt de toon van een Tanzaniaanse mennoniet die ik in Arusha ontmoette mij meer aan. Zijn huis staat naast een moskee en iedere morgen wordt hij gewekt door de oproep tot gebed die luid klinkt uit de minaret. Toen ik hem vroeg: "Heeft u geen hekel aan dat harde geluid? Houdt het u niet uit de slaap?" zei hij: "Nee hoor, ik slaap er rustig doorheen. Wat zou het mij helpen om mij eraan te storen. Mijn broer gaat naar die moskee en ik zou hem maar ongelukkig maken met mijn geklaag. Denk je dat hij ooit christen wordt als ik hem aanval op wat hem heilig is? Hij ergert zich vast weer aan andere dingen."

Iets van deze menselijke bescheidenheid wens ik sommige van onze Haagse politici ook toe. Heel veel doe je dan wel en zeg je dan wel, uit liefde en in verbondenheid. En soms ook iets niet. Deze menselijke goddelijke bescheidenheid is prachtig beschreven in deze meesterlijke psalm van J.B. Charles.

Een kleine psalm :

Hij alleen zou met een grote sigaar

in de mond op straat mogen lopen,

met de duimen in zijn vest,

want hij is God.

Maar Hij doet het niet,

want Hij is God.

J.B. Charles (1910-1983)

Dat onze gemeenten een vindplaats mogen zijn van deze menselijke goddelijke bescheidenheid. In Liefde.

Marijn Vermet



 

  Meer informatie   Facebook   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Aardenburg
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl